نگاهی به تاریخچه و مشخصات جنگنده F-5 Tiger که ایران هم خریدار آن بوده است

این روزها خبر حمله یک جنگنده F-5 ایرانی به پایگاه نیروهای آمریکایی در کویت در جریان جنگ اخیر، بار دیگر نام این جنگنده سبک قدیمی را بر سر زبان‌ها انداخته است. اما Northrop F-5 چه ویژگی‌هایی دارد؟

در سال ۱۹۶۲، وزارت دفاع ایالات متحده اعلام کرد که F-5 را برای برنامه کمک‌های نظامی (MAP) انتخاب کرده است. نسخه اولیه F-5A Freedom Fighter برای مأموریت‌های هوا به زمین بهینه شده بود و در نبردهای هوا به هوا بسیار محدود عمل می‌کرد؛ این هواپیما فاقد رادار کنترل آتش بود. این جنگنده نام «Tiger» را پس از آن دریافت کرد که تعدادی از آن‌ها به ویتنام اعزام شدند تا در قالب یگان 4503rd Tactical Fighter Wing و در برنامه‌ای با نام رمز«Skoshi Tiger» (ببر کوچک) خدمت کنند.

در سال ۱۹۷۰، شرکت نورثروپ کار روی نسخه به‌روزشده‌ای از این هواپیما با نام F-5Ej را آغاز کرد که بعدها Tiger II نام گرفت. این نسخه بر برتری هوایی در برابر تهدیداتی مانند MiG-21های نسل‌های آخر تمرکز داشت. از جمله فرصت‌های ازدست‌رفته برای خانواده F-5 می‌توان به انتخاب McDonnell Douglas YF-18 (F/A-18) توسط نیروی دریایی آمریکا به‌جای Northrop YF-17 مبتنی بر F-5 و همچنین عدم استقبال از Northrop F-20 Tigershark اشاره کرد. در ادامه نگاهی به جنگنده‌ F-5 خواهیم داشت.

تاریخچه Northrop F-5

Northrop F-5 خانواده‌ای از جنگنده‌های سبک مافوق صوت بود که در دهه ۱۹۶۰ معرفی شد و نسخه‌های بعدی آن در اوایل دهه ۱۹۷۰ وارد آسمان شدند. این هواپیما دو مدل اصلی داشت: F-5A/B Freedom Fighter، نسخه اولیه که نخستین پرواز خود را در ۳۰ ژوئیه ۱۹۵۹ انجام داد، و F-5E/F Tiger II که نسخه به‌روزشده محسوب می‌شود و نخستین‌بار در ۱۱ اوت ۱۹۷۲ به پرواز درآمد.

مشتری اصلی این جنگنده، نیروی دریایی ایالات متحده بود و بخش عمده‌ای از این هواپیماها در نهایت در خارج از کشور و در خدمت متحدان آمریکا قرار گرفتند، از جمله نیروی هوایی جمهوری چین و نیروی هوایی جمهوری کره. این هواپیما با تمرکز بر مقرون‌به‌صرفه بودن، عملکرد بالا و نگهداری آسان، در مقایسه با جنگنده‌های سنگین‌تر و پیچیده‌تری مانند McDonnell Douglas F-4 Phantom II موقعیت بهتری داشت.